กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
นี่มันเหมือนคนที่ไม่มีเรื่องอะไรเสียที่ไหนกัน?
ทว่าไม่ว่าเฉินไป๋ลู่จะซักถามอย่างไร โหลวซู่ฮวาก็ทำท่าไม่ยอมเอ่ยปาก ได้แต่พูดซ้ำไปซ้ำมาอยู่ประโยคเดียว “ลูกสาวคนดี พวกเรายอมแพ้เถอะ ทั้งหมดเป็นเพราะพ่อกับแม่ไม่มีความสามารถเอง!”
เธอพูดพลางดันตัวอีกฝ่ายออกจากห้อง
ลมเหนือระลอกนอกหน้าต่างพัดหอบละอองหิมะละเอียดซัดสาดใส่แก้วหน้าต่าง ส่งเสียงกระทบแผ่วเบา เฉินไป๋ลู่กำชายเสื้อแน่นทั้งสองมือ เล็บจิกฝังลึกลงในเนื้อผ้า
แววตาเต็มไปด้วยความคับแค้นและไม่ยอมจำนน “ฉันไม่ยอมแพ้!” เฉินไป๋ลู่ตะโกนก้องผ่านบานประตู “ฉันชอบพี่เจิงหมิงมาตั้งหลายปี ชอบมาตั้งแต่เด็ก ฉันโตมากับเขา ทำไมเจียงชิงฉือถึงได้ แต่ฉันกลับไม่ได้!”