กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“หมอเจียงคนนี้ช่วยกู้หน้าให้พวกเราครอบครัวทหารเหลือเกิน เก่งกาจจริง ๆ”
“นั่นน่ะสิ!”
“ก่อนหน้านี้ยังมีคนพูดว่าหมอเจียงอย่างโน้นอย่างนี้ ฉันดูแล้ว สองคนนี้แหละเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกแท้ ๆ”
“ไม่ใช่หรือไงกันล่ะ…”
ลู่เจิงหมิงนั่งอยู่บนม้านั่ง ฟังเสียงกระซิบกระซาบของผู้คนรอบด้าน สายตาเป็นประกายมองคนที่กำลังเปล่งประกายเจิดจ้าอยู่บนเวทีในเวลานี้ พอได้ยินคนรอบข้างเอ่ยชื่อเธอเคียงคู่กับชื่อของเขา ก็เกิดความภาคภูมิใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
แต่ก่อนเขามักจะนึกเสียใจว่าทำไมตัวเองถึงไม่ระวังตัวให้ดีกว่านี้ กระทั่งคอยทบทวนเรื่องราวทุกอย่างในวันนั้นอยู่บ่อยครั้ง