กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ชายคนนั้นชะโงกตัวออกมาจากหน้าต่างรถเกินครึ่งร่าง ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มกระฉับกระเฉง “พี่สะใภ้ ผมเองครับ เมื่อไม่กี่วันก่อนผมยังตามเสนาธิการหลี่ไปบ้านพี่อยู่เลย”
เจียงชิงฉือจำไม่ค่อยได้แล้ว ตอนนั้นคนเยอะ เธอจำหน้าตาของทุกคนไม่ได้จริง ๆ
ทหารหนุ่มน้อยก็ไม่ถือสา ยิ้มพลางลงมาจากรถแล้วเปิดประตูหลัง “พี่สะใภ้รีบขึ้นรถเถอะครับ พวกเราไปทางเดียวกัน ผมไปส่งคุณสักระยะหนึ่ง!”
เจียงชิงฉือมองดูเสื้อผ้าบนตัวพวกเขา ยุคสมัยนี้คงไม่มีใครกล้าบ้าบิ่นปลอมตัวเป็นทหารหรอก
อีกทั้งจากคำพูดของเขาฟังออกได้ว่า เคยมาที่หมู่บ้านก่อนหน้านี้จริง ๆ
เซิ่งอวี๋อันนั่งตรงตำแหน่งข้างคนขับ ส่วนเจียงชิงฉือนั่งอยู่ด้านหลัง