ตอนที่ 166 น้าชาย?

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ไม่ว่าอย่างไรเจียงชิงฉือก็ต้องให้เขาเป็นฝ่ายพูดจาให้กระจ่างชัดให้ได้

เธอยื่นมือไปกุมมือเขาไว้ มือนุ่มนิ่มอบอุ่นสัมผัสโดนฝ่ามือใหญ่หนาของเขา ความรู้สึกแตกต่างอย่างน่าประหลาดทำให้ทั้งสองคนต่างชะงักไปพร้อมกัน

เจียงชิงฉือเงยหน้ามองเขา “คุณพูดให้ชัดเจนนะ ช่วงเวลานี้คุณแสดงออกอะไรกันแน่?”

สายตาของลู่เจิงหมิงละออกจากมือทั้งสองที่กุมกันอยู่ เลื่อนขึ้นไปมองบนใบหน้าของเจียงชิงฉือ

เขาเพิ่งคิดจะเอ่ยปากอะไรบางอย่าง ก็พลันได้ยินเสียงร้อนรนดังลอยมาจากนอกประตู “พี่ แย่แล้ว ๆ พี่ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

เมื่อได้ยินเสียง เจียงชิงฉือก็รีบปล่อยมือลู่เจิงหมิงอย่างรวดเร็ว ลู่เจิงหมิงมองดูมือตัวเองที่ถูกสะบัดออก ความผิดหวังบางเบาแล่นริ้วเข้ามา