ตอนที่ 127 เลี้ยงข้าว?

“ไช่เหยียน!” ลู่เจิงหมิงเอ่ยเตือนอีกครั้ง!

เจียงชิงฉือกลับเงยหน้าขึ้น สายตาย้ายจากใบหน้าของไช่เหยียนไปหยุดอยู่ที่ใบหน้าของลู่เจิงหมิง

ลู่เจิงหมิงเบือนหลบสายตาที่เธอมองมา พลางกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “คุณอย่าไปฟังเขาพูดจาซี้ซั้ว!”

ไช่เหยียนแลบลิ้น ทำท่าทางเหมือนทนดูความอยุติธรรมไม่ไหวแล้วเอ่ยขึ้นว่า “หัวหน้า คุณทำแบบนี้แล้วพี่สะใภ้จะรู้ถึงความหวังดีของคุณ รู้ถึงความลำบากของคุณได้ยังไงล่ะครับ?”

ความลำบากงั้นหรือ? เจียงชิงฉือเงยหน้ามองเขา

ลู่เจิงหมิงมีสีหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม ความลำบากอะไรกัน ทำไมฉันถึงไม่รู้ว่าตัวเองมีความลำบากล่ะเนี่ย!

เขาบีบตะเกียบแน่น มองไช่เหยียนด้วยสายตาตักเตือน แต่ไช่เหยียนกลับทำเป็นมองไม่เห็น