กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
มือของลู่เจิงหมิงที่ทิ้งอยู่ข้างลำตัวกำแน่นขึ้น ในอกรู้สึกเจ็บแปลบ มือเท้าพลันหมดเรี่ยวแรง
สมองของเขาบอกตัวเองว่า แบบนี้ก็ดีแล้ว ไม่ใช่ว่าตกลงกันไว้แต่แรกแล้วหรือ ทุกอย่างกลับคืนสู่ครรลองเดิมก็ดีแล้ว
ลู่เจิงหมิงมองไปยังท่าทีสงบนิ่งห่างเหินของเจียงชิงฉือ ในหัวผุดภาพที่เธอแสดงความเด็ดขาดเฉียบคมทุกครั้งเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา
“ก็ดีแล้ว!” เขาพูดอะไรออกไป ลู่เจิงหมิงเม้มริมฝีปากแน่น จากนั้นจึงรีบเอ่ยปากอย่างรวดเร็ว “ฉันต้องไปแล้ว ทางโรงพยาบาลฉันยังต้องไปดูอีก!”
เขาหยิบข้าวของเดินตรงไปยังประตู ก้าวเดินอย่างรวดเร็วและร้อนรน
เจียงชิงฉือมองแผ่นหลังของเขาพลางขมวดคิ้วด้วยความสงสัย คนคนนี้เป็นอะไรกันแน่ แม้แต่พูดยังไม่ยอมให้คนอื่นพูดให้จบเลย