กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ไม้ตากผ้าในมือของเจิ้งชิงเม่ยร่วงลงพื้นเสียงดัง “เคร้ง” ข้อมือส่งความเจ็บชาเสียดแทงถึงหัวใจ แขนทั้งข้างอ่อนเปลี้ยลงในชั่วพริบตา แม้แต่เสียงด่าทอก็ชะงักไปครึ่งจังหวะ
เจียงชิงฉือปล่อยมือ ถอยหลังครึ่งก้าวตามแรง มองเจิ้งชิงเม่ยที่ทรุดตัวอ่อนระทวยด้วยแววตาเย็นเยียบ น้ำเสียงราบเรียบราวกับกำลังตรวจโรค “ฉันเห็นแก่ที่คุณเป็นภรรยาผู้ใหญ่บ้าน ถึงได้ยอมอดทนอดกลั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่คุณกลับทำลายข้าวของของฉันอย่างไร้เหตุผลก่อน ตอนนี้ยังจะมาลงไม้ลงมืออีก คิดว่าฉันเป็นคนยอมให้รังแกง่าย ๆ หรือไง?”
ทั้งสามคนทรุดลงกับพื้นกันหมด บ้างก็กุมแขนส่งเสียงครางฮือ บ้างก็ถลึงตาจ้องเจียงชิงฉือ ทว่าไม่อาจลงไม้ลงมือได้อีกต่อไป