กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“เกรงใจอะไรกัน คิดเสียว่าฉันเลี้ยงต้อนรับเธอก็แล้วกัน” เป้าลี่เสียถลึงตาใส่อย่างเอ็นดูแกมตำหนิ “มาทานข้าวที่บ้านทำไมยังต้องเอาของมาด้วยล่ะ คนไม่รู้เรื่องจะหาว่าฉันหวังฮุบของแค่นั้นของเธอเอานะ รีบเอาคืนไปเลย”
เธอแสร้งทำเป็นโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ หลัวฝูเซิงที่อยู่ข้าง ๆ จึงช่วยเกลี้ยกล่อมด้วย “สหายเจียง เธอฟังอาเถอะนะ รีบเอาคืนไปซะ เธอหอบข้าวของมาแบบนี้ ทำเอาพวกเราเกรงใจจนทำตัวไม่ถูกแล้ว”
“ไม่หรอกค่ะ!” เจียงชิงฉือหลุดขำ “นี่ฉันเห็นพวกคุณเป็นเหมือนญาติสนิทที่ไปมาหาสู่กันนะคะ มาเยือนครั้งแรกจะมีใครมามือเปล่ากัน ถ้าพวกคุณทำแบบนี้ วันหน้าฉันคงไม่กล้าไปมาหาสู่ด้วยแล้วล่ะค่ะ!”