กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ในหมู่บ้านล้วนถือธรรมเนียมไปมาหาสู่ มีน้ำใจตอบแทน คนอื่นให้อะไรมา ก็ต้องมีของตอบแทนกลับไปถึงจะถูก
“นั่นสิคะสหายเจียง” เป้าลี่เสียเอ่ยด้วยความเกรงใจอยู่บ้าง “เกรงใจจริง ๆ เลยค่ะ ที่บ้านเรามีเด็กตั้งสามคน ผลคือคุณให้หมดทุกคนเลย ลูกอมมีค่าราคาแพง พอกลับมาถึงก็พากันกินหมดเกลี้ยง ผักพวกนี้ไม่มีราคาค่างวดอะไร คุณอย่าได้รังเกียจเลยนะคะ”
เธอเลื่อนตะกร้าสูงครึ่งตัวคนใบหนึ่งมาตรงหน้าประตู ดวงตาทอประกายระยับมองดูเธอ
ในหมู่บ้านก็มีคนจากในเมืองอยู่ไม่น้อย แต่พวกเขากลับรังเกียจว่าเด็ก ๆ สกปรก ไม่อยากให้เด็ก ๆ เข้าไปใกล้ คิดไม่ถึงเลยว่าสหายเจียงคนนี้จะไม่นึกรังเกียจ ทั้งยังให้ของมีค่าราคาแพงขนาดนี้อีก