ตอนที่ 47 สู่ขอเจียงชิงฉือ?

“ผู้บังคับบัญชา ฉัน...ฉันไม่ใช่สายลับนะ อย่า อย่ามาจับฉันเลย!” เจียงเหวินเฟิ่งแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

โลกใบนี้ช่างไม่ยุติธรรมกับเธอเอาเสียเลย เธอยอมกล้ำกลืนฝืนทน กะว่าจะยอมอดกลั้นสักปีครึ่งปีแท้ ๆ นึกไม่ถึงเลยว่าสวรรค์จะยังไม่ยอมปล่อยเธอไปอีก!

เจียงเทียนหมินไม่มีงานให้ไปทำ ข้างนอกก็มีแต่ขี้ปากชาวบ้านนินทาเรื่องของเขา เขาไม่อยากออกไปไหน จึงทำได้เพียงนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่แต่ในบ้าน

พอได้ยินเสียงเคาะประตูก็นึกว่าเพื่อนบ้านคนไหนมาอีก ทว่าพอเห็นเจียงเหวินเฟิ่งเปิดประตูแล้ว กลับยืนทื่อเป็นซากศพอยู่ตรงนั้นอยู่นานสองนานโดยไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ

เจียงเทียนหมินนั่งอยู่ตรงโซฟาแล้วตะโกนถามอย่างหงุดหงิด “ใครกัน ยืนเซ่อเป็นทวารบาลเฝ้าประตูอยู่ตรงนั้นทำไม”