ตอนที่ 33 กลิ่นอายความเป็นพ่อ

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่ทำให้น้าหลินต้องเจ็บตัวไปด้วย!” เจียงชิงฉือยื่นมือไปทัดปอยผมข้างขมับของเธอไว้หลังใบหู

ทั้งที่เป็นท่าทางอ่อนโยนถึงเพียงนั้น ทว่าไม่รู้ทำไม หลินซิ่วเหลียนกลับรู้สึกแปลกประหลาดอยู่บ้างเสมอ!

ละครฉากของวันนี้จบลงเพียงเท่านี้ ต่อจากนี้ไม่มีบทของหลินซิ่วเหลียนแล้ว เจียงชิงฉือก็ไม่อยากเล่นละครตบตากับเธอต่อไปอีก จึงพูดส่งเดชไปสองสามคำแล้วปีนขึ้นเตียงไปนอน

เดิมทีเตียงก็เล็กอยู่แล้ว เจียงชิงฉืออ้วน พอเธอนอนลงไปจึงแทบจะกินพื้นที่จนเต็มเตียง

หลินซิ่วเหลียนไม่ได้รู้สึกขุ่นเคือง กลับมองเจียงชิงฉือด้วยสีหน้าอ่อนโยน