ตอนที่ 26 เรียกแม่

คนทั้งสองสบตากันเนิ่นนานราวกับไร้ผู้คนรอบข้าง สายตาที่ประสานกันไม่รู้ว่าเกี่ยวพันลึกซึ้งไปกี่ตลบแล้ว หากไม่ใช่เพราะคำนึงว่าบทยังพูดไม่จบละก็

เจียงชิงฉือก็อยากจะกลับห้องไปนอนเสียให้รู้แล้วรู้รอด ยกโต๊ะตัวนี้ให้พวกเขาไปเลยก็สิ้นเรื่อง!

อย่างไรเสียก็เป็นช่วงฤดูร้อน ไม่ต้องกังวลว่าจะหนาวจนเป็นหวัดอยู่แล้ว

เธอแกล้งทำช้อนกระทบขอบชาม ปลุกให้คนทั้งสองสะดุ้งตื่นจากภวังค์ในชั่วพริบตา

สองคนรวมอายุกันก็เกินร้อยแล้ว หน้าแดงก่ำราวกับไอ้หนุ่มรุ่นกระทงกับสาวพรหมจารีไม่มีผิด

หยี คนรุ่นเก่านี่จีบกันเก่งจริง ๆ แฮะ!

เจียงเทียนหมินกระแอมเบา ๆ “กินข้าวดี ๆ” พูดพลางคีบถั่วแขกผัดหนึ่งตะเกียบใส่ลงในชามของหลินซิ่วเหลียนอย่างเป็นธรรมชาติ