ตอนที่ 10 เกลี้ยกล่อมหลินซิ่วเหลียน

วังอิ๋นเซียนเพียงแค่ถามขึ้นมาลอย ๆ ไม่นึกเลยว่าเจียงชิงฉือจะก้มศีรษะลง สีหน้าดูเปล่าเปลี่ยวและโศกเศร้า “พ่อของฉันไม่ดีเลยสักนิด เขตบ้านพักครอบครัวล้วนพูดกันว่าพ่อฉันมีชะตาไร้ทายาทสืบสกุล เขาไม่มีลูกชาย แผ่นหลังถึงได้คดงออยู่อย่างนั้น”

“แต่น้าเสวี่ยหลานมีลูกไม่ได้แล้ว สองวันก่อนฉันได้ยินพ่อตื่นขึ้นมาดื่มสุราตอนกลางดึกอยู่บ่อย ๆ ดื่มเสร็จก็ยืนมองไปทางหมู่บ้านพวกเราพลางพึมพำบ่นพึมพำอยู่ตรงระเบียง”

“มีครั้งหนึ่ง ฉันเดินไปเก็บของถึงได้ยินว่าเขาพูดอะไร”

“พูดอะไรหรือ” ผู้หญิงสองคนในลานบ้านพลันหันมองเธอด้วยความตึงเครียดทันที