ตอนที่ 8 ตื่นเช้าออกจากบ้าน

ไม่ทำงานก็ไม่มีแต้มแรงงาน ที่บ้านไม่มีทางส่งของไปให้เธอแน่ ถึงเวลานั้นก็ให้เธอตายอยู่ที่ชนบทไปเลย!

ถึงเวลานั้น ทุกสิ่งทุกอย่างในเมืองก็จะเป็นของเธอแล้ว!

เธอคิดฝันอย่างเพลิดเพลินจนลืมไปว่าใบหน้าของตัวเองมีแผล พอขยับยิ้มก็ดึงรั้งบาดแผลทันที ความเจ็บปวดทำให้เธอรีบยกมือขึ้นกุมหน้า

ซี๊ด เจ็บเหลือเกิน เจ็บจริง ๆ!

เจียงเหวินเฟิ่งเจ็บจนน้ำตาซึมหางตา นังตัวอัปลักษณ์ ทั้งหมดเป็นเพราะนังตัวอัปลักษณ์นั่น ถึงขั้นกล้าลงมือตบตีเธอขนาดนี้

ต้องเป็นเพราะเมื่อวานมันพูดอะไรต่อหน้าผู้พันลู่นั่นแน่ ผู้พันลู่คนนั้นถึงได้สงสัยว่าเธอเป็นสายลับ ทั้งยังจงใจหาเรื่องทำให้เธอต้องอับอายขายหน้าต่อหน้าผู้คน

เธอโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง ไม่ได้การ เธอรอไม่ได้แม้แต่เสี้ยววินาทีเดียวแล้ว