เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 107 รวมพลังทุกภาคส่วน
“ดังนั้นเจ้าหิวมานานแค่ไหนแล้วเนี่ย”
ณ จวนไดเมียวแห่งคุริ เคนวินมองเด็กหญิงตัวน้อยยามาโตะที่กำลังกินมูมมาม
เสื้อผ้าบนตัวสกปรกมอมแมม เส้นผมก็พันกันยุ่งเหยิง
หลังจากกลืนเนื้อย่างจานใหญ่วัดใจ ยามาโตะวัยเพียงแปดขวบจึงหันมามองเคนวินแล้วตอบว่า “ฉันไม่ได้กินอะไรมาเกือบสี่วันแล้ว ตั้งแต่กองทัพปฏิวัติของพี่ใหญ่จัดการไคโดลงได้ ฉันก็ไม่มีอะไรกินเลย”
“หลังจากพิธีบูชาตระหนักได้ว่าฉันอยากไปหาอะไรกินที่นครบุปผา แต่เห็นได้ชัดว่าตอนทำพิธีตัวตนของฉันถูกเปิดเผยแล้ว ไม่มีใครยินดีช่วยเหลือฉันเลย ดังนั้นจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องมาหาพี่ใหญ่นี่แหละ”
พี่ใหญ่?
เคนวินที่สวมหน้ากากอยู่รู้สึกมึนงงเล็กน้อย ชี้ที่ตัวเองแล้วถามว่า “ฉันไปเป็นพี่ใหญ่ของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”
ยามาโตะตัวน้อยแอ่นอกขึ้น “พี่ใหญ่บอกว่าชีวิตไม่มีสูงต่ำ และไม่สนใจด้วยว่าฉันจะเป็นลูกสาวของไคโด พ่อคือใครฉันเลือกไม่ได้ แต่พี่ใหญ่ไม่ใส่ใจแถมยังรับฉันเข้ากลุ่มด้วย! ดังนั้นฉันย่อมต้องเรียกว่าพี่ใหญ่สิ พวกอันธพาลในนครบุปผาก็ทำกันแบบนี้แหละ”