กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 176: กลับเรือนสี่ประสาน ชีวิตยังดำเนินต่อ ถึงเวลาต้องเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว
“ไปรายงานตัวที่มหาวิทยาลัย”
คำห้าคำนี้ลอยก้องอยู่ท่ามกลางอิฐเขียวและกระเบื้องสีเทาของเรือนสี่ประสาน
เสียงไม่ได้ดังมาก
แต่กลับเหมือนไม้กระบองท่อนหนึ่ง ฟาดใส่ท้ายทอยของทุกคนในลานเข้าอย่างจัง
ตอนนั้นหวังพั่งจื่อกำลังถือพายผัดสเตนเลสด้ามใหญ่ขึ้นมา
ตรงขอบพายยังมีน้ำมันทำอาหารสีเหลืองเกาะอยู่หยดหนึ่ง
พอได้ยินประโยคนี้ นิ้วมืออวบใหญ่ของเขาก็คลายออกอย่างฉับพลัน
“เคร้ง”
พายผัดตกลงบนแผ่นหินสีเขียว