กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 170: ตัวการใหญ่ปรากฏตัว ที่แท้ก็เป็นสัตว์ประหลาดเฒ่าที่มีชีวิตมานับพันปี
เสียงปรบมือช้าๆ ดังก้องไปทั่วซากปรักหักพังอันเงียบงัน
“แปะ แปะ แปะ”
ฝ่ามือเหี่ยวแห้งกระทบกันเป็นจังหวะ
เสียงนั้นไม่ได้ดังมาก
แต่กลับเหมือนค้อนหนักที่ทุบลงตรงหัวใจของทุกคนอย่างแม่นยำทุกครั้ง
อู๋เสียรู้สึกแน่นหน้าอก
หัวใจเต้นตามจังหวะประหลาดนั้น เลือดไหลย้อนกลับ
เขากัดฟันแน่น พลางกำมีดพลร่มในมือจนแน่น
ลายกันลื่นบนด้ามมีดกดฝ่ามือจนเจ็บแปลบ