บทที่ 160: หูปาอีอาสานำทางด้วยความสมัครใจ สู่ธารน้ำแข็งคุนหลุนในถิ่นที่เขาคุ้นเคย

บทที่ 160: หูปาอีอาสานำทางด้วยความสมัครใจ สู่ธารน้ำแข็งคุนหลุนในถิ่นที่เขาคุ้นเคย

ก้นบุหรี่ถูกบดขยี้ลงในที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะหิน

เกิดเสียงแหลมเบาๆ ดังขึ้น

ประกายไฟดับลงในพริบตา

ควันสีขาวบางๆ ลอยขึ้นเป็นสาย

หูปาอียืนตัวตรงแน่วแน่

รองเท้าหนังเก่าเหยียบลงบนพื้นอิฐสีเขียวของเรือนสี่ประสาน เกิดเสียงเสียดสีทุ้มต่ำ

เขามองซูเฉินโดยไม่แสดงท่าทีถอยแม้แต่น้อย

ซิปเสื้อแจ็กเก็ตหนังเปิดค้าง เผยให้เห็นเสื้อไหมพรมสีซีดที่ซักจนเก่า

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงเล็กน้อย