บทที่ 157: หลังกลับปักกิ่ง ซูเฉินพบว่ามีคนแอบจับตาดูอยู่

บทที่ 157: หลังกลับปักกิ่ง ซูเฉินพบว่ามีคนแอบจับตาดูอยู่

ซูเฉินหยุดฝีเท้า

ลมหนาวต้นฤดูหนาวพัดใบไม้แห้งสองสามใบบนพื้นตรอกหูท่งให้ลอยขึ้น

ใบไม้เหลืองกรอบหมุนวนอยู่บนอิฐสีเขียว

ก่อนจะปลิวผ่านข้างเท้าของเขา

เกิดเสียงเสียดสีแห้งกรอบแผ่วเบา

ในสายลมมีกลิ่นควันถ่านหินเฉพาะตัวของปักกิ่งเก่า

ท้องฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว

กลุ่มเมฆสีเทาหม่นกดทับอยู่เหนือหลังคาเรือนสี่ประสาน

ในตรอกหูท่งไม่มีไฟถนน แสงจึงสลัวมาก