กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 155: ซูเฉินแค่นหัวเราะ: “มัน” อย่ามาหาเรื่องฉันจะดีที่สุด
เสียงตบมือใส ๆ ของซูเฉินดังก้องขึ้นในห้องใต้ดิน
“แปะ แปะ”
เศษเปลือกเมล็ดทานตะวันร่วงลอดออกมาจากซอกนิ้ว
ตกลงบนแผ่นหินสีเขียวอมเทา
เกิดเสียงกรอบแกรบเบา ๆ
เสียงแค่นหัวเราะอย่างดูแคลนนั้นฟังดูแสบแก้วหูเป็นพิเศษ
มันก้องสะท้อนไปมาในมิติใต้ดินอันกว้างขวางและอึดอัด
กระทบผนังหินเย็นเยียบแข็งกระด้างโดยรอบ
ก่อให้เกิดเสียงสะท้อนทุ้มต่ำ