บทที่ 125: ซูเฉินชี้แนะอย่างไม่ใส่ใจ จนหูปาอีคุกเข่าคารวะทันที

บทที่ 125: ซูเฉินชี้แนะอย่างไม่ใส่ใจ จนหูปาอีคุกเข่าคารวะทันที

ปลายนิ้วของซูเฉินแตะลงบนพื้นที่ว่างของแผนที่เก่าซีดเหลือง

ปลายนิ้วเคาะลงบนแผ่นหนังแกะ

เกิดเสียงสวบสาบแผ่วเบา

เสียงนั้นเบาจนแทบไม่ได้ยินท่ามกลางตรอกด้านหลังตลาดของเก่าพานเจียหยวนอันวุ่นวาย

แต่มันกลับเหมือนค้อนหนักที่ฟาดกระแทกแก้วหูของหูปาอีอย่างแรง

หูปาอีจ้องเขม็งไปยังจุดที่ปลายนิ้วของซูเฉินแตะลง

ตรงนั้นไม่มีเส้นแสดงแนวภูเขาและสายน้ำ

ไม่มีสัญลักษณ์ชาดบอกทิศทางแปดทิศด้วย

มีเพียงพื้นที่ว่างสะอาดเกลี้ยง