บทที่ 104: คำสาปจาเก๋อลาหม่า? ใช้การครอบแก้วดูดออกได้

บทที่ 104: คำสาปจาเก๋อลาหม่า? ใช้การครอบแก้วดูดออกได้

“ไม่ต้องไปบึงอสรพิษ ตอนนี้ก็แก้ได้แล้ว”

ประโยคนี้ดังก้องไปทั่วเรือนสี่ประสาน ท่ามกลางกำแพงอิฐสีเขียวและกระเบื้องสีเทา

ลมหนาวต้นฤดูพัดผ่านต้นฮวยเก่าแก่ ใบไม้แห้งสีเหลืองเสียดสีกันจนเกิดเสียงซ่าๆ

เชอร์ลีย์ หยางยืนนิ่งอยู่กับที่

เธอยังคงอยู่ในท่าที่ดึงคอเสื้อหนังออก

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องซูเฉินเขม็ง

เธอคิดว่าตัวเองคงฟังผิดไป

มณีมู่เฉินที่ชนเผ่าจาเก๋อลาหม่าตามหามานานนับพันปี

ผู้คนมากมายนับไม่ถ้วนจากหลายชั่วอายุคนต้องตายภายใต้ปานแดงรูปลูกตาอันชั่วร้ายนี้