บทที่ 78: จางฉี่หลิงหลังประตู กำลังอยู่ในช่วงความจำเสื่อมและอ่อนแอ

บทที่ 78: จางฉี่หลิงหลังประตู กำลังอยู่ในช่วงความจำเสื่อมและอ่อนแอ

ประตูยักษ์สำริดเปิดค้างไว้เป็นช่องกว้างสองเมตร

พื้นที่หลังประตูดูราวกับหลุมดำที่กลืนกินทุกสิ่ง

แม้แต่ลมหนาวเสียดกระดูกที่พัดมาจากหุบเหว พอถึงธรณีประตูก็หยุดลงอย่างน่าพิกล

เงาร่างหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่ใจกลางความมืด

ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย

ราวกับรูปสลักหินที่ถูกลมฝนกัดกร่อนมานานนับพันปี

อู๋เสียคุกเข่าอยู่บนแผ่นหินสีเขียวที่เต็มไปด้วยเศษหิน

เขาหอบหายใจเฮือกใหญ่ รู้สึกเหมือนในปอดยัดหญ้าแห้งเอาไว้เต็มกำมือ

นิ้วมือคลำไปตามพื้น ก่อนจะเก็บไฟฉายส่องสว่างแรงที่ตกอยู่ขึ้นมา