บทที่ 39: บุกสาขาตระกูลวัง ฉันเลือกบุกถล่มซึ่งหน้า

บทที่ 39: บุกสาขาตระกูลวัง ฉันเลือกบุกถล่มซึ่งหน้า

ลมกลางคืนพัดหอน

วัชพืชในพื้นที่รกร้างขึ้นสูงถึงเอว

ใบหญ้าแห้งเสียดสีกันในสายลม ส่งเสียงซ่าๆ

ราวกับมีงูตัวเล็กนับไม่ถ้วนเลื้อยไปมาอยู่ใต้พงหญ้ามืดมิด

เงาร่างของโรงงานร้างดูคล้ายสัตว์ร้ายเหล็กขนาดมหึมา

มันหมอบแน่นิ่งอยู่ใต้ผืนฟ้ายามค่ำคืนที่ไร้แสงดาว

ไฟสปอตไลต์ทหารบนหลังคาโรงงานกำลังหมุนช้าๆ อย่างเป็นกลไก

ลำแสงสีขาวเจิดจ้าราวกับมีดผ่าตัดคมกริบ

ตัดผ่าความมืดอันหนาทึบอย่างไร้ปรานี