เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 495 ความโชคดีที่สุด
แต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นแขก ฟู่หนานซวี่จึงลุกขึ้นเดินไปทางประตู
“รอก่อน ข้ารู้จักที่แห่งหนึ่ง ที่นั่นยังมีของเหลืออยู่อีก น่าจะเอาไปแลกน้ำยาโภชนาการได้อีกขวด”
เมื่อเห็นเด็กหญิงตัวน้อยกำลังจะเดินออกจากประตู โย่วโย่วจึงรีบยื่นมือไปขวางนางไว้
“ไม่ต้องหรอก พวกเรามีอาหารมาเอง”
น้ำยาโภชนาการสำคัญกับนางมากถึงขนาดนั้น แต่นางกลับยินดีแบ่งให้คนแปลกหน้าที่เพิ่งรู้จักกันอย่างพวกเขา
ยิ่งมองเด็กสาว โย่วโย่วก็ยิ่งรู้สึกสงสารจับใจ
ฟู่หนานซวี่กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เห็นเพียงโย่วโย่วโบกมือ โต๊ะหนึ่งตัวกับเก้าอี้อีกหลายตัวก็ปรากฏขึ้นกลางห้องแล้ว
เพราะห้องมีขนาดเล็กเกินไป โต๊ะกับเก้าอี้จึงกินพื้นที่ว่างเพียงแห่งเดียวจนเต็ม
โย่วโย่วทยอยหยิบอาหารออกมาทีละอย่าง แล้ววางเรียงไว้บนโต๊ะ