กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 217 ชีวิตนกสำคัญกว่า นกไม่ไป
เหลิ่งสือเอ้อร์พูดไม่ออก ได้แต่บอกให้กั้งจิงลงมา
กั้งจิงบินวนรอบหนึ่ง แล้วกลับไปเกาะบนหัวเขาอีก
มันยังใช้จะงอยปากจัดเส้นผม ทำเป็นรังนกนุ่มสบายให้ตัวเอง ก่อนจะหย่อนก้นลงนั่ง
เหลิ่งชีที่อยู่ข้าง ๆ อดหัวเราะออกมาไม่ได้ “สือเอ้อร์ นายท่านน้อยกั้งจิงสั่งแล้ว ยังไม่รีบขยับอีก!”
เหลิ่งสือเอ้อร์เบ้ปาก “พี่เจ็ด งานยากขนาดนี้ยกให้ท่านทำได้ไหม?”
เหลิ่งชีส่ายหน้าแล้วถอยหลังไปสองก้าว “งานนี้ยากเกินไป ข้าทำไม่ไหวหรอก!”
กั้งจิงเหมือนจะรู้สึกได้ว่าทั้งคู่พากันรังเกียจมัน จึงยกปีกชี้เหลิ่งชี “เจ้า ไปนำทางข้างหน้า!”
ไหล่ของเหลิ่งชีสั่น เขากลั้นหัวเราะไม่อยู่จริง ๆ!
“ได้ ๆ ๆ ข้านำทางเอง ข้านำทางเอง!”