เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 212 ของของเจ้าก็คือของของข้า
พอฉู่จวินซีมาถึงเรือนของฉู่เฉินยวน นางก็ได้กลิ่นเหม็นลอยมา
นางยกมือขึ้นโบกหน้าจมูก แล้วร่ายคาถากั้นกลิ่นให้ตัวเองไปด้วย
ส่วนจะร่ายคาถาชำระฝุ่นให้เสด็จพ่อด้วยไหมนั้น... นางคิดว่าปล่อยให้เสด็จพ่อดมกลิ่นไปบ้างก็ดีเหมือนกัน
“เสด็จพ่อ ท่านยังไหวไหมเพคะ?”
ฉู่เฉินยวนเดินออกมาจากห้อง กางแขนทั้งสองข้างเตรียมจะกอดลูกสาว “ฮ่า ๆ ๆ ซีเอ๋อร์ พ่อชักนำปราณเข้าสู่ร่างสำเร็จแล้ว!”
ฉู่จวินซีถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ยกมือห้ามฉู่เฉินยวนไว้ “อย่าเพิ่งเพคะ พวกเราอยู่ห่างกันหน่อยดีกว่า ระยะเท่านี้ท่านพูดอะไรหม่อมฉันก็ได้ยิน!”
ฉู่เฉินยวนหยุดเดินแล้วพูดว่า “ซีเอ๋อร์ ดูสิ พ่อเป็นผู้บำเพ็ญแล้วเหมือนกัน พ่อมีพรสวรรค์มากใช่ไหม? ชักนำปราณเข้าสู่ร่างได้เร็วมากเลยใช่หรือไม่?”