กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 139 ดาวตกทุ่งร้าง!!
เห็นไท่เว่ยฉินโมโหจนตาเหลือก แต่เพราะร่างกายขยับไม่ได้ก็ได้แต่โกรธแบบทำอะไรไม่ได้ เว่ยกงก็ยื่นหัวเข้าไปอย่างกวน ๆ “ไม่จริงน่า? คงไม่มีใครถึงขั้นโมโหจนตาเหลือกจริง ๆ หรอกเนอะ?”
“ไอ้ห่า! @#%&*…”
ถ้าไท่เว่ยฉินอ้าปากพูดได้ เขาคงสาปแช่งเว่ยกงไปถึงบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรไปแล้ว
“เอ๊ะ อย่าเพิ่งโมโหสิ ใจเย็น ๆ ก่อน”
เว่ยกงใช้มือลูบไปที่หน้าอกไท่เว่ยฉินเบา ๆ กันไม่ให้เขาโมโหจนความดันพุ่งขึ้นไปกลายเป็นเส้นเลือดสมองตัน
ก็อายุปูนนี้แล้ว ถ้าถูกเขาทำให้โมโหจนตายขึ้นมา ญาติจะฉวยโอกาสมาเรียกร้องเอาเงินจากเขา จะทำยังไง?