กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 122 พ่อครับ ผมผิดไปแล้ว
“อยู่นี่ไง”
เว่ยกงแบมือออก เม็ดกลมเล็ก ๆ สีแดงเลือดเม็ดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือ
แค่คิดในหัวครั้งเดียว เว่ยกงก็ปั้นหมอกเลือดทั้งพื้นที่ให้กลายเป็นเม็ดเล็ก ๆ เม็ดนี้ได้อย่างสบาย ๆ
“หา?”
วินาทีนี้ หลัวหงหล่างถึงได้รู้ตัวว่าท่าทางเมื่อครู่ของตัวเองมันเป็นตัวตลกขนาดไหน
“หนี!”
พอเห็นความต่างของฝีมือแล้ว ในหัวของหลัวหงหล่างเหลือแค่ความคิดเดียว คือหนี
ตอนนี้ไม่หนีแล้วจะรอเมื่อไหร่
หลัวหงหล่างแปลงร่างเป็นพายุสีเลือด แตกกระจายหนีไปทุกทิศ