กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 22 ทางเลือก
“หวังเสีย ถ้ายังได้ยินอยู่ก็มาที่สวนจิ้งซานนะ เราจะนั่งเรือออกจากเมืองเส้าทานกัน”
ในห้องที่มืดสลัว วิทยุสื่อสารยังเล่นข้อความนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ผมยังมีหน้าไปเจอพวกเขาอีกเหรอ”
หวังเสียเงยหน้าขึ้น เบ้าตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ใบหน้าซีดขาวอ่อนแรงเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกผิด
การถอยหนีตอนเผชิญหน้าทำให้เขารอดชีวิตมาจริง แต่ความรู้สึกผิดก็เล่นงานประสาทของเขาอย่างหนัก ทำให้สภาพจิตใจอ่อนแอลงไปมาก
เสียงของหวังเสียแหบพร่า “ผมยังมีสิทธิ์เป็นตำรวจอีกเหรอ ผมยังมีสิทธิ์ไปเผชิญหน้ากับคนที่ผมเคยสาบานว่าจะปกป้องอีกไหม”