บทที่ 347 ฝึกหมา

บทที่ 347 ฝึกหมา

บนถนนที่ผู้คนพลุกพล่าน เฉียนเต่าอินสะพายเป้พลางแบกป้ายโฆษณาวิ่งกระหน่ำไปตามทาง หางม้าด้านหลังศีรษะแกว่งไกวไปมาตามจังหวะก้าว

แม้เฉียนเต่าอินจะไม่ได้สวมเสื้อผ้าที่ผ่านการแมตช์มาเป็นพิเศษหรือประณีตงดงามอะไร แต่กลิ่นอายความเยาว์วัยของเด็กสาวกับใบหน้าสะสวยก็ยังคงดึงดูดสายตาคนเดินถนนให้ต้องเหลียวมอง

วิ่งไปได้พักใหญ่เฉียนเต่าอินถึงได้เกาะหัวมุมกำแพงหยุดพักหอบหายใจ พอลงจากรถไฟปุ๊บเธอก็รีบชิ่งหนีจากข้างกายหลินเฉินทันที ซิ่งหนีหัวซุกหัวซุนมาตลอดทาง

ถึงแม้ว่าหากหลินเฉินคิดจะจับเธอกลับไปจริงๆ คงใช้เวลาไม่ถึงสองนาทีเธอก็คงโดนจับมัดอย่างว่าง่ายแล้วส่งตัวกลับบ้านไปรับแส้เส้นเล็กแล้วแท้ๆ...

แต่ยังไงก็ต้องวิ่งหนีอยู่ดี นี่คือการแสดงจุดยืนของตัวเอง!