บทที่ 326 ของขวัญ

บทที่ 326 ของขวัญ

---

เมื่อรถเลี้ยวผ่านสันเขาลูกสุดท้าย กระดิ่งลมตรงมุมชายคาก็ทอประกายสีทองจางๆ ท่ามกลางแสงยามเช้า

ยายเถียนจงบ้านข้างๆ กำลังยันจอบยืดตัวขึ้น ดวงตาฝ้าฟางพลันเบิกกว้างขึ้นมาทันที—ที่กระจกหลังของรถตู้สีดำคันนั้น เฉี่ยนมู่อิงกำลังแนบแก้มกับกระจกพลางโบกมือให้เธอ

ยัยหนูหน้าตาสะสวยคนนี้... ดูเหมือนจะเป็นเสี่ยวอิงบ้านเฉี่ยนมู่นี่นา

ทำไมยัยเด็กนั่นถึงนั่งรถแบบนี้กลับมาได้ล่ะ หรือว่าจะเหมือนแม่ของเธอ ที่หัดใช้เรือนร่างหากินแล้ว

การคาดเดาของชาวบ้านผู้ซื่อๆ ก็ช่าง "ซื่อตรง" เสียจริง แม้พวกเธอจะมองว่าเสี่ยวอิงเป็นเด็กดี แต่เด็กบ้านไหนในหมู่บ้านนี้ตอนเล็กๆ ก็ดูน่าเอ็นดูทั้งนั้นไม่ใช่หรือไง