บทที่ 225 บทลงโทษน่ากลัวเกินไปแล้ว

บทที่ 225 บทลงโทษน่ากลัวเกินไปแล้ว

เฉี่ยนมู่อิงเดินออกไปข้างหน้าอย่างเขินอายเล็กน้อย ก่อนจะหยิบกีตาร์ขึ้นมาอย่างเบามือ

แต่ยังดีที่ตอนร้องเพลงเปิดหมวกตามข้างทาง เธอถือว่าผ่านโลกมาพอตัว จึงไม่รู้สึกประหม่าตื่นเวที หลังจากสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอก็เริ่มดีดเพลงท่อนหนึ่งที่ตัวเองแต่งขึ้นมา

แรกเริ่มนั้น เสียงดนตรีแผ่วเบาและนุ่มนวล ราวกับสายธารกลางหุบเขาที่ไหลรินเอื่อยๆ ทำให้ห้องชมรมดนตรีเบาที่เคยจอแจค่อยๆ เงียบสงบลง

เมื่อเฉี่ยนมู่อิงเล่นได้อย่างลื่นไหลเข้าฝัก ท่วงทำนองก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นฮึกเหิมเร้าอารมณ์

ดวงตาของพวกชิงมู่ไน่ค่อยๆ เบิกกว้าง อ้าปากค้างเล็กน้อย สีหน้าท่าทางที่เคยแฝงแววหยอกเย้าก่อนหน้านี้เลือนหายไปจนหมดสิ้น