บทที่ 217 น้ำยามีวันหมดอายุ

บทที่ 217 น้ำยามีวันหมดอายุ

"ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่ต้องทำอะไรแบบนี้..."

หลินเฉินมองข้าวของที่วางเต็มห้องด้วยความพูดไม่ออก

ถึงยังไงเขาก็คัดค้านหัวชนฝา แต่ชิงเจี้ยนหลิวหลีไม่รู้ทำไมถึงได้ชอบของพวกนี้เป็นพิเศษ

ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอไม่มีเส้นประสาทรับความรู้สึกเจ็บปวดหรือยังไง

หรือว่าต้องให้เขาลงมือโหดๆ ใส่ เธอถึงจะตาสว่างขึ้นมาได้?

นี่มันจงใจรังแกเพราะรู้ว่าเขาทำใจลงมือไม่ลงชัดๆ!

"ก็เพราะว่า... ไม่แน่ว่าวันไหนนายท่านอาจจะจำเป็นต้องใช้ขึ้นมาก็ได้นี่คะ..."

ชิงเจี้ยนหลิวหลีค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ จากนั้นก็หันไปลงกลอนประตูก่อนเป็นอันดับแรก

หลินเฉินเบือนหน้าหนีเล็กน้อย พยายามหลบสายตาของชิงเจี้ยนหลิวหลี พูดตามตรงในใจเขาก็แอบรู้สึกผิดอยู่เหมือนกัน