กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 95 ลักพาตัว
เมื่อเห็นอาจารย์หวังเยวี่ยรั่วเซียงที่ปกติวางตัวสง่างามภูมิฐานกลายมาเป็นแบบนี้ มุมปากของหลินเฉินก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้นมา
หลินเฉินค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้หวังเยวี่ยรั่วเซียง
"เอ๊ะ?" หวังเยวี่ยรั่วเซียงถึงกับเหวอไป หลินเฉินคิดจะทำอะไรกันแน่?
หรือว่าหลินเฉินจะไม่สนใจสิ่งที่ได้มาง่ายๆ แต่กลับชอบแนวนี้กันนะ?
อย่ามาแสดง "ประเพณีอันดีงาม" ของชาวญี่ปุ่นเอาในเวลาแบบนี้สิ!
"แล้วเธอคิดจะทำอะไรล่ะ..." หวังเยวี่ยรั่วเซียงพึมพำเสียงเบา
เธอรู้สึกว่าหลินเฉินน่าจะแค่แกล้งเล่น ไม่อย่างนั้นเธอคงวิ่งออกไปเรียกตำรวจมาจับไอ้โรคจิตคนนี้ตั้งนานแล้ว
"อืม... ผมอยากให้อาจารย์จูบผมสักทีครับ" หลินเฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยกับหวังเยวี่ยรั่วเซียงพร้อม "รอยยิ้มเจ้าเล่ห์"