บทที่ 83 นอนไม่ค่อยหลับ

บทที่ 83 นอนไม่ค่อยหลับ

"อาจารย์รั่วเซียงครับ หรืออาจารย์จะนอนก่อนเลยดีไหมครับ ผมยังไม่ง่วงเท่าไหร่"

หลังจากเงียบไปพักใหญ่ ในที่สุดหลินเฉินก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากจะมุดเข้าไปนอนเลย แต่เป็นเพราะหวังเยวี่ยรั่วเซียงมัวแต่อ้ำอึ้งชักช้าอยู่ต่างหาก

เมื่อครู่นี้เขามุดเข้าเต็นท์ไปนอนก่อนตั้งหลายรอบจนเกือบจะเคลิ้มหลับไปแล้วแท้ๆ ทว่าพอลืมตางัวเงียขึ้นมา ก็ยังเห็นหวังเยวี่ยรั่วเซียงนั่งผิงไฟอยู่ข้างนอกเหมือนเดิม

หลินเฉินเริ่มจะหมดความอดทนขึ้นมาทันที

ถึงแม้ตัวเขาจะเป็น "พวกโรคจิต" และอยากจะนอนร่วมเต็นท์เดียวกับหวังเยวี่ยรั่วเซียงก็เถอะ

แต่ท่าทีลังเลไม่เต็มใจแบบนี้ มันชวนให้เสียฟอร์มชะมัดเลยนะ