บทที่ 72 สนทนายามค่ำคืน

บทที่ 72 สนทนายามค่ำคืน

ค่ำคืนนี้อากาศเริ่มเย็นลงเล็กน้อย

"ฮัลโหล พี่หลินจื่อ คิดถึงผมหรือยังครับ" เสียงของหลินเฉินดังแว่วมาจากปลายสาย

ภายในห้อง เฉียนเต่าหลินจื่อเปิดประตูห้องของตัวเองแล้วกวาดตามองรอบๆ อย่างระมัดระวัง เมื่อแน่ใจว่าเฉียนเต่าอินไม่ได้อยู่แถวนั้นแล้ว จึงเอามือที่ป้องช่องลำโพงออก ก่อนจะเดินไปที่ริมหน้าต่างแล้วกระซิบตอบเสียงเบา "นิดหน่อยน่ะ"

หลินเฉินรีบถามต่อทันที "นิดหน่อยนี่แค่ไหนกันครับ ความคิดถึงของผมเนี่ยเชี่ยวกรากเหมือนสายน้ำ ไหลหลั่งไม่ขาดสายเลยนะ"

ถึงตอนนี้เฉียนเต่าหลินจื่อเริ่มรู้สึกเสียดายขึ้นมาหน่อยๆ แล้วที่รับสายนี้

เธอรู้สึกว่าคารมปากหวานของหลินเฉินเนี่ย ไม่รู้ว่าเคยไปหยอดแซวสาวน้อยมาแล้วกี่คน