บทที่ 55 อย่านะ

บทที่ 55 อย่านะ

หลินเฉินหยิบหน้ากากมาสวมบนใบหน้าของตัวเอง แล้วพบว่าไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ หน้ากากยังคงเหมือนเดิมทุกประการ พื้นผิวด้านนอกเป็นสีขาวล้วน ไม่ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงตามที่ต้องการ

ทว่าพอหลินเฉินพยายามนึกถึงใบหน้าของคนคนหนึ่ง ซึ่งก็คือเฉียนเต่าหลินจื่อ เขาก็เห็นผ่านกระจกตรงหน้าอย่างน่าอัศจรรย์ว่า ใบหน้าของตัวเองเริ่มค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไป

ช้าๆ ทีละนิด จนกลายเป็นรูปลักษณ์ของเฉียนเต่าหลินจื่ออย่างสมบูรณ์แบบ

ถึงตอนนี้ถ้าใส่วิกผมเข้าไปอีก ก็จะเหมือนกับเฉียนเต่าหลินจื่อเปี๊ยบเลย