บทที่ 37 ก็แค่รู้สึกว่าหมอนี่มันน่าโมโหชะมัด

บทที่ 37 ก็แค่รู้สึกว่าหมอนี่มันน่าโมโหชะมัด

"อย่ามากัดผมอีกนะ!"

ตอนที่เฉียนเต่าหลินจื่อเปิดประตูออกมา สิ่งที่เห็นตรงหน้าคือภาพที่หลินเฉินกำลังยืนพิงประตูอย่างหมดเรี่ยวแรง ดูมีท่าทางทรมานไม่น้อย

ทั้งท่อนแขนและต้นแขนล้วนมีรอยฟันกัดอยู่เต็มไปหมด ส่วนเฉียนเต่าอินที่อยู่ข้างๆ กลับยืนอยู่อย่างว่าง่ายพลางส่งเสียงฮึ่มฮัมในลำคอแล้วเลียริมฝีปากตัวเอง

"คุณหลิน พวกเธอ... นี่เป็นอะไรกันไปเหรอจ๊ะ?" เฉียนเต่าหลินจื่อมองดูสภาพของทั้งสองคนพลางถามขึ้นมาด้วยความแปลกใจ

"ไม่มีอะไรหรอกครับ ระหว่างทางโชคร้ายไปหน่อย ดันไปเจอสัตว์ตระกูลหมาที่... น่ารักเข้าตัวหนึ่งน่ะครับ"

หลินเฉินเบะปาก แม้ไม่ได้พูดตรงๆ แต่ความหมายก็ชัดเจนแจ่มแจ้ง ทว่าพอเห็นสายตาเขียวปั๊ดที่เฉียนเต่าอินตวัดมองมา เขาก็รีบเปลี่ยนคำพูดทันควัน

เฉียนเต่าหลินจื่อ "..."

"เสี่ยวอิน ต่อไปห้ามทำแบบนี้กับคุณหลินอีกนะ!"