บทที่ 34 เก็บเสียงได้ดีมาก

บทที่ 34 เก็บเสียงได้ดีมาก

"เธอพูดจริงเหรอ เหลียนจื่อ?"

หวังเยวี่ยรั่วเซียงทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ

ในความทรงจำของหวังเยวี่ยรั่วเซียง หลินเฉินเป็นแค่นักศึกษาคนหนึ่งเท่านั้น จะไปทำเรื่องแบบนั้นคนเดียวได้อย่างไร

"ฉันไม่มีทางจำคนผิดหรอก เป็นเขาแน่ๆ" ชิวถิงเหลียนจื่อส่ายหน้าแล้วพูด

เรื่องนี้มันน่าตกใจเกินไป หวังเยวี่ยรั่วเซียงถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ผ่านไปพักใหญ่ถึงเอ่ยถามขึ้นมาว่า "แล้วเมื่อกี้ทำไมเธอถึงไม่พูดล่ะ?"

"เขาไม่รู้ว่าคนที่ช่วยไว้คือฉัน อีกอย่างตอนนั้นพอเขาช่วยฉันเสร็จก็แจ้งตำรวจแล้วเดินจากไปเลย ดูเหมือนไม่อยากเปิดเผยตัวตนสักเท่าไหร่" ชิวถิงเหลียนจื่อมองใบหน้าของหวังเยวี่ยรั่วเซียงพลางเอ่ย