บทที่ 31 เสียงร่ำไห้

บทที่ 31 เสียงร่ำไห้

หลินเฉินรู้ดีว่าเฉี่ยนมู่อิงกำลังมองหาสถานที่กินข้าวอยู่

แหล่งรายได้หลักตามปกติของเฉี่ยนมู่อิงคือการตระเวนทำงานพาร์ตไทม์ เวลาว่างก็จะแบกกีตาร์ไปร้องเพลงเปิดหมวกริมทาง ปกติแล้วเธอเร่ร่อนไปเรื่อย ไม่มีที่พักเป็นหลักแหล่งเลยแม้แต่น้อย

แม้กระทั่งกีตาร์ตัวนั้น ก็ยังเป็นของพังๆ ที่คนอื่นทิ้งแล้ว ซึ่งเธอไปเก็บมาจากถังขยะตอนกำลังเดินเตร็ดเตร่อยู่ข้างนอก

ปกติแม่ของเธอมักจะพักผ่อนอยู่ในหอพักพนักงานเพื่อเตรียมตัวทำงานกะดึก ส่วนพ่อของเธอก็คงไปมั่วสุมอยู่ที่ไหนสักแห่งที่ไม่มีใครรู้

ยามปกติเฉี่ยนมู่อิงแทบไม่ได้ติดต่อกับพวกเขานัก ดังนั้นเรื่องที่ว่าเฉี่ยนมู่อิงจะพักอยู่ที่ไหน จึงแทบไม่เกี่ยวกับว่าพ่อแม่ของเธออยู่ที่ไหนเลยจริงๆ