บทที่ 29 เมาแล้ว

บทที่ 29 เมาแล้ว

"ทะเล~"

"ทะเล ในที่สุดฉันก็ได้เห็นนายแล้ว!"

หลินเฉินที่เมามายพึมพำออกมาอย่างไม่ได้สติ ตอนนี้เขากำลังเพ้อฝันว่าตัวเองได้มายังท้องทะเลในฝันที่อยากมาตลอดแต่ไม่เคยได้มา

แหวกว่ายอย่างอิสระในสายน้ำ ละอองน้ำสาดกระจาย ปลดปล่อยหยาดเหงื่อของตัวเองออกมาอย่างเต็มที่

นี่สิถึงจะเป็นวัยรุ่นที่ตัวเองควรจะได้สัมผัส ไม่ใช่ตำราเรียนพวกนั้นที่กองพะเนินเป็นภูเขาเลากา

พูดถึงความเพ้อฝันนี้แล้วก็น่าอายอยู่นิดหน่อย เพราะเมื่อก่อนหลินเฉินไม่ค่อยมีเงิน จึงแทบไม่เคยได้ออกไปท่องเที่ยวเลย

และไม่เคยเห็นด้วยตาตัวเองเลยว่าทะเลเป็นอย่างไร จึงทำได้แค่นึกฝันเอาในความฝันเท่านั้น