บทที่ 22 ห้องใต้ดิน

บทที่ 22 ห้องใต้ดิน

ท่ามกลางฝูงชน ซีเหยี่ยถงเบียดแทรกผ่านผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมา หัวกลมๆ เล็กๆ ของเธอคอยหันมองไปรอบทิศทางไม่หยุด

ทำไมเสียงถึงหายไปแล้วล่ะ?

ทั้งที่กำลังจะหาเจออยู่แล้วเชียว!

เมื่อสูญเสียทิศทางของต้นเสียง ซีเหยี่ยถงจึงได้แต่ยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางฝูงชน

สภาพของเธอในตอนนี้ดูสะดุดตาเอามากๆ จากที่ตั้งใจว่าจะแอบดักซุ่ม กลับกลายเป็นการตามหาคนอย่างเปิดเผยและไม่คิดชีวิตไปเสียแล้ว

เธออยากจะตะโกนเรียกเขา แต่จะให้ตะโกนว่าอะไรดีล่ะ?

ชายในฝันงั้นเหรอ?

หรือว่าเจ้าชายขี่ม้าขาวดี?

ซีเหยี่ยถงรู้สึกว่าความคิดเล็กๆ น้อยๆ ที่เคยใช้หลอกตัวเองมาตลอด บัดนี้ถูกเปิดโปงจนหมดเปลือก