บทที่ 18 เคราะห์ร้ายที่ไม่ได้ก่อ

บทที่ 18 เคราะห์ร้ายที่ไม่ได้ก่อ

ช่วงนี้ซีเหยี่ยถงมีความเป็นอยู่ที่ดีมาก นับตั้งแต่ซีเหยี่ยต้าสือเกิดเรื่องก็ไม่มีญาติคนไหนมาระรานเธออีกเลย

ไม่ว่าจะหวังในตัวเธอ หรือละโมบในมรดกที่พ่อแม่ทิ้งไว้ บรรดาญาติในอดีตของเธอต่างก็เหมือนจะอันตรธานหายไปในชั่วข้ามคืน

ทุกคนดูเหมือนจะรู้กันหมดแล้วว่าซีเหยี่ยถงร้ายกาจเพียงใด ที่ค่อยๆ ล่อลวงให้ซีเหยี่ยต้าสือก่ออาชญากรรมทีละขั้นแล้วส่งเขาเข้าคุกไป

ทุกคนต่างหวาดกลัวเธอ ถึงขั้นคิดว่าท่าทางอ่อนแอไร้ทางสู้ที่เธอเคยแสดงออกมานั้นล้วนแกล้งทำขึ้นมา และจินตนาการไปว่าซีเหยี่ยถงคือคนที่รู้จักเก็บงำความรู้สึกและอดทนอดกลั้น

ซีเหยี่ยถงยินดีที่เรื่องเป็นเช่นนี้ เธออยากให้ตัวเองเป็นแบบนั้นจริงๆ เสียด้วยซ้ำ อยากให้มีความกล้าที่จะทำเรื่องพวกนี้จริงๆ และมีความสามารถที่จะช่วยตัวเองออกจากความยากลำบากได้ในตอนนั้น

หากเป็นเรื่องจริงได้ก็คงดีสินะ...

เมื่อเลิกเรียนกลับมาถึงบ้าน ซีเหยี่ยถงล็อกประตูกันขโมยอย่างดี กลับเข้าห้องตัวเอง ปิดประตู แล้วหยิบภาพร่างที่เก็บไว้ในลิ้นชักออกมา

นี่คือภาพร่างที่เธอวาดไว้ในยามว่างช่วงนี้