ตอนที่ 140 ไม่มีชั้นเชิง มีแต่พรสวรรค์

ตอนที่ 140 ไม่มีชั้นเชิง มีแต่พรสวรรค์

เมื่อเห็นมู่ปู้อี้พิมพ์ข้อความต่อว่ารัว ๆ ในที่สุดเจียงเซิ่นก็เลิกล้อเล่น “ละครเรื่องนี้จำเป็นต้องถ่ายให้ได้เลยเหรอ”

เนื้อหานี้สำหรับพวกสายลับที่เจียงเซิ่นฟูมฟักมาอย่างพิถีพิถันแล้ว ยังถือว่าโหดร้ายเกินไปหน่อย

เจียงเซิ่น: ถึงฉันจะอยากมอบทางรอดที่แตกต่างออกไปให้พวกเขาก็เถอะ แต่การให้พวกเขาไปแสดงละครพวกนี้ไม่เท่ากับทุบหม้อข้าวตัวเองหรือไง

เจียงเซิ่นเวอร์ชัน นายทุนก็มีมโนธรรม หายากของจริง

“ที่จริงดังขึ้นมาแบบนี้ก็ถือเป็นความดังอย่างหนึ่ง แต่ไม่ควรอันมาใช้ในช่วงเริ่มต้นของเหอกู๋กู๋”