กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 517 แบ่งของโจร
ฟ่านเจี้ยนเปียวดูแล้วไม่ใช่คนที่จะตอแยได้ง่ายๆ โดยเฉพาะ “ชิงซวีจื่อ” ที่เขาพูดถึง ซึ่งไม่รู้ว่าเก่งกาจหยั่งถึงเพียงใด
หลังชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียแล้ว แม้จะไม่ยอมรับอย่างยิ่ง แต่ถ้าขืนยังดึงดันต่อไป เกรงว่าจะไม่ได้ประโยชน์อะไรขึ้นมาจริง แถมอาจจะพลาดท่าเสียทีจนล่มจมได้
เขากัดฟันแน่น ถลึงตาใส่ฟ่านเจี้ยนเปียวอย่างแค้นเคือง (หลักๆ คือถลึงตาใส่หมอนี่) จากนั้นจึงประสานมือคารวะเหลิ่งชิงเยว่
พูดด้วยน้ำเสียงกระด้างว่า “เรื่องในวันนี้ ตัวข้าจดจำไว้แล้ว! ขุนเขาสายน้ำย่อมมีวันบรรจบ แล้วเราจะได้พบกันอีก!”