กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 410 จุดประสงค์ของชิงซวีจื่อ
พูดพลางเช็ดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริง “คิดดูเถอะ ตัวข้าบำเพ็ญเพียรมาหลายร้อยปี ปล่อยเวลาผ่านไปวันๆ จนป่านนี้ตบะยังต่ำเตี้ย”
แม้แต่... แม้แต่เหาะเหินเดินอากาศขั้นพื้นฐานที่สุดยังทำไม่ได้เลย!
พอนึกถึงสำนักที่อยู่ลึกเข้าไปในแดนลับคุนหลุน นึกถึงศิษย์พี่ผมขาวโพลนกับพวกศิษย์เด็กๆ ที่รอป้อนข้าวป้อนน้ำ
“ข้าก็นอนไม่หลับทั้งคืน ปวดใจเหมือนโดนมีดกรีดแท้ๆ! อยากจะติดปีกบินกลับไปดูพวกเขาสักแวบเดี๋ยวนี้เลย!”
ปากพูดไป สายตาก็แอบเหล่ดูปฏิกิริยาของเอ๋าต้าลี่ไปด้วย