ตอนที่ 35 คนอย่างข้ามันขี้สงสาร

ตอนที่ 35 คนอย่างข้ามันขี้สงสาร

ฟ่านเจี้ยนเปียวร้องไห้ได้อินจัด น้ำตาไหลพราก ขี้มูกโป่ง ระบายทั้งความอัดอั้นตันใจตลอดหลายปี

ทั้งความแค้นที่มีต่ออาจารย์เฮงซวย และความโหยหาที่มีต่อพ่อแม่ที่ไม่เคยเจอหน้า ออกมาจนหมดเปลือก

คำพูดคำจาช่างพรั่งพรู อารมณ์มาเต็มจนคนเห็นถึงกับอ้าปากค้าง

เยี่ยนหลิงเฟยที่ยืนอยู่ข้างๆ ฟังจนขอบตาแดงก่ำ หยิบผ้าเช็ดหน้ามาคอยซับหางตาไม่หยุด พลางเอ่ยปลอบเสียงเบา

“เจี้ยนเปียว อย่าเสียใจไปเลยนะ หาเจอก็ดีแล้ว หาเจอก็ดีแล้วละ... วิญญาณคุณลุงคุณป้าบนสวรรค์ต้องคุ้มครองเจ้าแน่ๆ ...”

ส่วนอีกด้านหนึ่ง เยี่ยนหลิงเฟิงกับจางเจี้ยนโก่วกลับยืนดูอยู่ห่างๆ