บทที่ 478

บทที่ 478 : พลังแห่งการมองแวบเดียว, นักบุญจิ้งจอกสวรรค์

“หลังจากผ่านไปหลายปี ดูเหมือนว่ายังไม่มีความคืบหน้าในดินแดนรกร้างของเจ้า มีแมวและลูกแมวตัวใหญ่เพียงตัวเดียวหรือสองตัวเท่านั้น ซึ่งน่าผิดหวังจริงๆ”

“บางทีอาจถึงเวลาควบรวมแล้ว”

“อย่าเสียทรัพยากรที่มอบให้โดยวังของราชาเทพ”

ชายวัยกลางคนส่ายหน้าด้วยสายตาที่ไม่แยแส

หยานหวงและต้วนชิงไม่ได้คัดค้าน

คนนี้ชื่อหยุนซาน

จากอาณาจักรหยุน

นอกจากนี้ยังเป็นอาณาเขตชั้นในด้วย ซึ่งจริงๆ แล้วอยู่ห่างจากบริเวณดินแดนรกร้างมาก

เหตุผลที่ว่าทำไมดินแดนรกร้างถึงตกเป็นเป้า