บทที่ 472

บทที่ 472 : เทพผู้ยิ่งใหญ่, ระดับว่างเปล่า

“เตรียมของขวัญชิ้นใหญ่แล้วไปที่นิกายไท่ซวน”

หยานหวงถอนสายตาและกล่าวช้าๆ

“ตามที่ควรจะเป็น”

ต้วนชิงพยักหน้า

นิมิตอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้สัมผัสได้โดยขุมพลังจากอาณาจักรอื่นที่อยู่รอบๆ

ดังสุภาษิตที่ว่า นกขนนกแห่กัน คนก็แห่กัน

ผู้ที่สามารถอยู่ชายแดนในดินแดนรกร้างได้ย่อมไม่แข็งแกร่งมากนัก

แต่ก็มีคนขั้นกลาง

ในเวลานี้ ทีละคนออกมาด้วยสีหน้าตกใจ